Síðasta ár

Nú er eitt ár síðan þó nokkur breyting varð á mínum högum. Yfirmönnum var sagt upp einn kaldan janúardag 2011 hjá Sjálfsbjörg landssambandi fatlaðra og samtökin felld að hluta undir ríkisrekið hjúkrunarheimil sem er sjálfseignastofnun Sjálfsbjargar lsf.

Þar átti nú að stofna þekkingarmiðstöð.

Allt gott um það að segja og tímabært að fé fari að koma frá ríkinu í þessa baráttu fatlaðra í staðinn fyrir að renna hina leiðina. Ekki heldur vanþörf á að bæta þjónustuna milliliðalaust við fatlað fólk. Ég vona bara að þessi hugmynd eigi eftir að komast í framkvæmd án þess að allt fé landssambandsins fari í það.

Þetta reyndist hin mesta blessun fyrir mig. Ég held að síðasta ár hafi verið eitt það léttasta sem ég hef lifað. Það var þó óneitanlega mjög skrýtið að vera svona frjáls með sinn tíma heilt sumar. Þessi sex ár á undan hafði ég aldrei tekið sumarfrí lengur en tvær vikur í einu. Það var samkvæmt samningi við fyrri stjórn. 

Ég byrjaði strax á að fara í  viku golfferð til Tenerife og nokkru síðar í árlega golfferð til Florida. Á miðju sumri fór ég svo í frábæra ferð til Danmerkur í eina viku að hitta kunningja og vini. Reyndi að spila golf þar en var ekki á boltanum þá vikuna. Ég hef aldrei spilað eins mikið golf og þetta ár. Ég náði að komast í sveit öldunga í GKG og fór með þeim að keppa í sveitakeppninni sem haldin var í Vestmannaeyjaum í æðislegu veðri.

Að endingu fór ég svo í golfferð til Costa Ballena á Spáni í október og lauk þar golftímabilinu.

Nú er nýtt golfár að fara af stað og ég byrjuð að hita upp með námskeiði hjá Ragnhildi, golfdrottningu, Sigurðardóttur í Hraunkoti í Hafnarfirði. Nú er stefnan sett á æfingabúðir í Florida og verður gaman að sjá hvort forgjöfin fer ekki undir 10 en það er búið að vara markmið í tvö til þrjú ár hjá mér.

Ég skráði mig í Lífshlaupið í janúar í fyrra og þar er haldið utan um tímann sem maður setur í íþróttir og hreyfingu, minnst 30 mín í einu. Ég hef á þessu ári skráð einhverja hreyfingu,  í 244 daga, í 41207 mínútur samtals. Þar er um að ræða golf, fjallgöngu, göngutúra, blak, hjólreiðar, sund, líkamsrækt og dans.

Þetta hefur haft góð áhrif á heilsuna enda fékk ég toppskoðun hjá mínum lækni nú í ársbyrjun 2012.

Vona bara að sumarið verði gott og golfvænt fyrir sem flesta.

Í lok jólahalds

Nú, þegar ég er að klára að pakka niður jólunum og koma heimilinu í sitt hversdagslega ástand, leita ýmsar hugrenningar á mig.

Hvers vegna er ég t.d. að standa í svona stússi fyrir nokkra daga. Þó ég lengi jólin í báða enda þá eru þetta þrjár til fjórar vikur á ári.

Hvers vegna er ég að kaupa gjafir fyrir fleiri tugi þúsunda akkúrat á þessum tíma. Ég tala nú ekki um vandræðaganginn með hvað það eigi nú að vera, handa hverjum og einum svo þeir verði ánægðir með gjöfina.

Í öllu mínu jólaskrauti, sem ég hef bæði föndrað sjálf eða safnað hér og þar um heiminn, eru þrír hlutir sem mér voru gefnir og eru þeir mér afar kærir. Þeir hafa ekki kostað mikið og fer lítið fyrir þeim. Þeir voru hinsvegar gefnir í hinum sanna anda jólanna. þ.e. gamla andanum sem ríkti áður en kaupmennirnir rændu jólunum.

Sá hlutur sem ég fékk fyrst var haustið 1989 frá fullorðinni konu á Hellissandi sem Jóhanna hét. Hún hafði verið að föndra og kom í Landsbankann, þar sem ég var tiltölulega nýkomin sem útibússtjóri, og vildi gefa mér þessa fallegu skreytingu ( sjá mynd ). Sápustykki skreytt með borðum og prjónum. Þessi skreyting fékk strax sinn sérstaka stað við baðherbergisspegilinn og minnir mig stöðugt á góðan og göfugan hug þessarar konu. Hún var víst mjög jafnréttissinnuð og hefur líklega viljað sýna mér stuðning í erfiðu starfi. 

Annar hlutur er pínulítill sitjandi jólasveinastrákur sem Tómas Hallgrímsson kom með í vinnuna þegar ég var í Höfðabakkaútibúinu og gaf mér. Þetta kom hann með á jólaföstunni 2001. Þá var afar mikið að gera í bönkunum. Sveinki fékk sinn stað á tölvufætinum hjá mér og var þar öll jól eftir það en flutti sig með mér til Sjálfsbjargar lsf í nokkur ár. Nú er hann kominn með nýtt aðsetur þ. e. á tölvusvæði heima hjá mér og minnir mig stöðugt á þennan elskulega yfirmann sem þrátt fyrir eigið annríki hafði hugann hjá sínu starfsfólki.

Þriðji hluturinn er græn jólabjalla úr leir með gulum stjörnum. Ekki man ég hvað gefandinn hét en það var stúlka frá Rúmeníu sem var á fundi með mér í Austurríki í byrjun desember 2006. Hún hafði keypt nokkrar af götusala í sínu heimalandi og færði okkur sem unnum í Evrópuverkefninu með henni. "Ég vil að þið munið eftir landinu mínu " sagði þessi fallega stúlka.

Það er ljóst að með því að gera þessa tilbreytingu á heimilinu rifjast upp fyrir manni fegurð og sönn gæði lífsins. Þó maður hafi fengið margar góðar gjafir í gegnum árin þá er það alltaf hugurinn sem að baki býr hverju sinni sem ræður því hvernig tekst að koma kærleika sínum til skila. Þá eru það ekki endilega verðmiðarnir sem gilda.

Megi nýja árið verða þér kærleiksríkt. Megi gæfan leita þín og uppfylla drauma þína. Megi gleði fylla hug þinn alla daga.

 

Hvert fórstu æska

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hugur leitar heim í dag

hlátur bernsku ómar.

Draumljúft, eins og dægurlag

er djúpt í brjósti hljómar.

Í dag verður æskuvinkona og fermingarsystir, Angela Ragnarsdóttir, borin til hinstu hvílu. Við svona áminningu leitar hugurinn aftur til bernsku- og ungdómsára heima á Raufarhöfn.

Við, mín kynslóð, upplifðum mjög sérstaka tíma. Síldarárin sitja í minningunni. Þá lærðum við að vinna. Við lærðum líka að standa vörð hvert um annað.

Eins og flestir vita þá margfaldaðist íbúafjöldinn á staðnum yfir sumartímann þegar fólk streymdi alls staðar að til að vinna í síld. Þá varð til kveðjan sem hefur fylgt okkur síðan " sæll félagi ". Við upplifðum líka alvöru kreppu þegar síldin hvarf. Fátæktin kenndi okkur nægjusemi og þakklæti.  Allir þekktust, börn voru örugg, umferðaóhöpp nánast óþekkt. Flest hús stóðu opin allan daginn og sum allan sólarhringinn. Þá ríkti traust.

Á vetrum var félagslífið nokkuð gott og samskipti íbúa með miklum ágætum. Haldir voru dansleikir og settar upp stórar leiksýningar. Öflugt kórstarf, tónlistarskóli og mikil tónlistariðkun. Nokkrar hljómsveitir störfuðu og eftirminnilegt er þegar efnt var til söngvakeppna í Hnitbjörgum nokkur ár í röð. Það var nýlunda þá en nú er þetta vinsælt sjónvarpsefni.  Á einni þeirra var Páll Þormar kynnir og meðal keppenda var auðvitað Angela Ragnarsdóttir.

En tíminn leið, börn uxu úr grasi, fólk flutti burt og leiðir skildu. Ný reynsla og alvara lífsins tók að gera vart við sig.

Heimur grimmur sýnir sig

er sjá menn ástvin dáinn.

Kom hann nú og kyssti þig

karlskömmin með ljáinn.

Mörg höfum við upplifað það að missa kæran ástvin og sumir fleiri en einn. Það er erfið reynsla. Sálin brotnar og maður grætur endalaust. Lengi á eftir sækir sorgin á mann á sárum tímamótum, í róti minninganna. Klisjan " tíminn læknar sárin " sýnist bara asnaleg og ótrúleg. Það er þó mín reynsla og þá verður maður ótrúlega þakklátur fyrir minningarnar. Sárin gróa um síðir en örin sitja eftir ásamt nýjum skilningi á lífinu og auknum þroska.

Þó að hverfir þú í burt

og þungi sé hugum yfir,

ekki verður um það spurt

ætíð þín minning lifir.

Í tilfelli Angelu finnst mér tíminn ómögulegur. Hún var alltof ung til að fara. Nú eru líka jólin með tilheyrandi samgöngutruflunum fyrir okkur sem vildum svo gjarnan fylgja henni síðasta spölinn í virðingarskyni.

Kæra Angela. Takk fyrir samferð í þessu lífi svo langt sem hún náði.  Þú varst öllum góð, alltaf skilningsrík, vingjarnleg og glaðvær. Þú gafst mikið af þér og skilur eftir þig stóran og gerðarlegan hóp af ungu kraftmiklu fólki.

Góða ferð og góða endurfundi við þitt fólk sem farið er.

Ég votta syrgjendum mína dýpstu samúð.

Sumaraukinn 2011

Þá er ég búin að taka sumaraukann í ár. Skellti mér til Costa Ballena og spilaði í sjö daga, eins mikið golf og ég gat. Völlurinn er 27 holu völlur og liggur meðfram ströndinni, syðst á Spáni. Einnig er boðið upp á 9 holu völl sem er bara par 3 brautir og upplagt að spila hann eftir leik á hinum og smá hressingu í golfskálanum. Veðrið var með afbrigðum gott og hitinn fór aldrei yfir 30°. Það er fátt yndislegra en upplifa þetta umhverfi á haustin þegar ólífurnar liggja sem kindaspörð í kringum trén. Þar sem krónur trjánna bera við bláan himininn og grænar grundir teygja sig svo langt sem augað eygir. Kvöldsólin appelsínurauð, myrkrið svart og unaðurinn allt um kring.

Ekki spillti svo glaðvært samferðafólkið hvað þá broshýrir og elskulegir fararstjórarnir.

Þetta er búið að vera gott golfár hjá mér. Það hófst í febrúar í ótímabæru atvinnufríi mínu með vikuferð til Tenerife. Þar spilaði ég 5 hringi á Golf Las Americas vellinum sem er alltof dýr en ómissandi á þessu svæði. Veðrið pottþétt.

Síðan var farið til Florida í sína árlegu ferð í apríl nema nú fór ég ekki með mínum hefðbundna hóp heldur systir minni ,mági og sambýlingi. Við dvöldum í The Villages sem er draumaland gamla golfarans. Þar var spilað út í eitt í 15 daga. Veður var gott að mestu sem og samkomulag við samferðafólk og Kanann. Í þessar Flóridaferðir vantar þó oftast glaðværð og fjör sem einkennir golfferðir til Evrópu enda þá stór hópur að fara saman sem býr á sama hóteli. Þetta er sem sagt spurning um hvað maður vill borga fyrir. Alveg óvíst að aðrir hafi eins gaman af mannlegum samskiptum og ég, vilji bara spila sitt golf, einir og sér. 

Í júní skrapp ég í 8 daga til Danmerkur og spilaði þar 4 hringi. Fredensborg-Odense-Randers-Fredrikssund. Tvo síðasttöldu hef ég spilað áður og þeir eru frábærir. Var rosalega heppin með þessa ferð bæði hvað varðar veður sem var yndislegt og félagskapinn. Við gistum hjá Helgu og Per í Kastrup og Óla og Sissu í Randers og Ásgeir og Úllu í Skælskör. Sendi hér með þakkir fyrir móttökurnar sem voru frábærar.

Fór líka tvær ferðir til Vestmannaeyja og þar var veðrið eins og " í boði Vodafone ".. þ,e, ótrúlega gott eins og allir vita sem voru í sveitakeppni öldunga þetta árið. Þar lágu 4 hringir samtals.

Auk þessa var ég dugleg að spila á mínum heimavelli og var þar nánast á hverjum degi. Sumir töluðu um að ég væri orðin "hluti vallar" og mér fannst það ekki leiðinlegt. Ég hef skráð 33 hringi á golf.is og forgjöfinn rokkar á milli 11 og 12 og endaði í 11,3.  Mér telst til að þetta séu rúmlega 70 18 holu hringir og þar af 31 í útlöndum. Giska á að 20-30 hringir hafi verið teknir á Mýrinni sem ekki eru skráðir enda bara 9 holur. 

Nú á að anda aðeins fram undir áramót og byrja svo á nýju ári hjá þjálfaranum sínum , Röggu Sig, golfdrottningu Íslands. Vonast til að ná meiri stöðugleika í spilið hjá mér og nákvæmni í  innáhöggunum 100 metra og undir. Þá fer þetta að koma. 

    

Borgin sem aldrei sefur eða fordyri helvítis

Ég er nýkomin úr heimsókn til New York borgar. Ég fór þessa ferð með systur minni og systurdóttur, til að sjá borgina og athuga hvort ég myndi ekki skipta um álit á Ameríkönum. Ég hef áður komið til Baltimore og Orlando. Ég hef líka dvalið á golfstöðunum Inverness og The Villages en þá er það upptalið hvað varðar USA.

Þessi ferð sem spannaði stóran hluta af Manhattan og lítinn hluta af New Jersey stóð yfir í viku. Við gistu í New Jersey á ágætu hótel þar sem rúta toppaði beint framan við hótelið og var um 10 mín á Time Squere þar sem umferðamiðstöðin, Port Authority er.

Við fengum okkur leiðsögumann sem fór með okkur um Manhattan.

Við byrjuðum í Central Park og skoðuðum húsið þar sem John Lennon og Yoko bjuggu þegar hann var veginn. Hún býr þar enn.

    Hún var einmitt að koma heim, sú gamla í morgunsárið, þar sem við stóðum og störðum á húsið.        

Hluti af garðinum er tileinkaður minningu Johns og að því máli komu 161 þjóð með styrkjum þar á meðal sú íslenska.  

Þaðan var farið í Greenwich Villages þar sem ríka fólkið  býr. Þar er íbúða verð óheyrilega hátt og hleypur á hundruðum milljóna isk. 

Síðan haldið til Soho sem er aðal verslunarhverfið og þar eru tískubúðir í haugum.

Litla Ítalia er ekki svipur hjá sjón og hefur orðið að víkja fyrir Kínverjunum. Sögur af blóðugu hverfastríði og örlögum gengja voru nokkuð skrautlegar.       

Chinatown ,eins og nafnið gefur til kynna, er afar kínverskt og ekki arða af öðru þar innan um. Vörur og viðskipti á kínverska vísu og iðaði allt af austurlensku mannlífi. 

Finacial District hverfið - var svo syðst en lítið spennandi og við enduðum svo í World Trade Center. Þá upplifði maður hve það hefur verið hrikalegt að sjá turnana falla. Við skoðuðum kirkjuna sem stóð andspænis þeim og varð ekki fyrir tjóni. Hún var svo notuð sem miðstöð björgunaraðgerðanna. Þar er nú nokkuð minjasafn um þessa atburði.

Við ferðuðumst þetta allt í Subway og tókum aldrei leigubíla nema að og frá flugvellinum. Það er auðvelt að nota það kerfi en líka hægt að villast og það gerðum við fyrir kæruleysi og lentum seint um kvöld út í úthverfi Brooklynar, sem er austur af Kínahverfinu, en þar búa heldur lægra settir í borginni. Við vorum vel útsettar fyrir árás þar sem við vorum einu hvítu manneskjurnar í lestinni og með stóra innkaupapoka úr dýrustu búðum í Soho en sluppum með skrekkinn :)

Harlem létum við alveg eiga sig, þar sem við fórum ekki svo norðarlega.   

Í lok ferðar var farið í Rockafeller Center og horft yfir Manhattan sem margir segja að sé hjarta borgarinnar og landsins þess vegna, jafnvel heimsins. Hvernig sem það nú er var þessi borg ekki að heilla mig né þjóðin. Mér fannst fólkið tilgerðarlegt í kurteisi sinni og allt útlöðrað í sölumennskusmjaðri.

 

Trúlega er lífið hvergi eins "töff" eins og á Manhattan og það er víst að fólk safnar ekki holdum þar eins og virðist vera með önnur svæði sem ég hef heimsótt í USA. Öfgar í báðar áttir yfirgengilegar hvað það varðar. 

Fólkið þarf að berjast fyrir tilveru sinni á svo augljósan hátt og virðist ekki glatt eða hamingjusamt.  Á Manhattan fannst mér vera mest af ungu, fallegu, lituðu og örþreyttu fólki sem er kannski ekkert skrýtið ef það sefur aldrei ;) 

Það var hinsvegar himneskt að sjá íslensku náttúruna í öllum sínum mikilfengleik við heimkomuna og auðvelt að skilja Gunnar á Hlíðarenda sem fór hvergi hennar vegna. 

90 % skattur

Lítill drengur óskaði sér mjög innilega að eignast  5000 krónur, og bað til Guðs í margar vikur, án þess að nokkuð gerðist.



Að lokum ákvað hann að skrifa bréf til Guðs til að biðja um peninginn. Pósturinn fékk bréfið, sem var stílað á „Guð á Íslandi“, og ákvað að áframsenda bréfið á Jóhönnu Sigurðardóttur forsætisráðherra.



Jóhönnu fannst bréfið virkilega skemmtilegt og áframsendi það á Steingrím J. Sigfússon fjármálaráðherra og bað hann að senda drengnum peninginn.



Steingrími þótti 5000 krónur alltof há upphæð fyrir lítinn dreng og ákvað að senda honum 500 krónur.



Drengurinn var afskaplega kátur með peninginn og skrifaði þakkarbréf til Guðs:

„Kæri Guð, þúsund þakkir fyrir peningana sem þú sendir. Ég tók samt eftir að þú sendir hann í gegnum ríkisstjórnina – og það gráðuga pakk tók 90% í skatt!“
 

 

 

 

               

Bara brons

Sveitakeppni eldri kylfinga í golfi er nú lokið. Ég hafði miklar væntingar til þessa móts og var nokkuð ákveðin í að við myndum koma með gull í hús í GKG. Ekki fór það nú svo og við máttum sætta okkur við þriðja sæti.

Ekki tel ég að um ofurefli hafi verið að ræða og við áttum alveg góða möguleika, eða eins og þeir segja í fótboltanum," við áttum mikið inni".

Ég verð trúlega nokkra daga að ná þessari fýlu úr mér því GR-ingarnir náðu sigri. Þeir eru með eðalkylfinga í hverju plássi hjá sér enda stærsti og ríkasti klúbburinn. Við unnum þá í fyrra og náðum þá silfrinu. Ljósi punkturinn núna var að við unnum Keiliskonur sem hafa verið ósigrandi síðurstu 10-15 árin.

Vestmannaeyjar voru í sparifötunum í þessa þrjá daga, bæði sól og nánast logn. Völlurinn góður yfirferðar þó grínin væru erfið. Fegurðin bæði á daginn og kvöldin er ólýsanleg þegar svona viðrar.

Það sem gefur þessu þó mesta gildið fyrir mig er að hitta gamla kunningja. Bæði úr viðskiptalífinu, héðan og þaðan af landinu, félaga úr öðrum íþróttum, s.s. blakinu, og æskufélaga frá Raufarhöfn. Þá er vel fagnað og maður finnur hlýju og velvild frá fólki.

Ég náði þó ekki að hitta og heimsækja góða kunningja eins og ég hefði viljað, því liðsstjórinn var harður á því að allir ættu að halda hópinn allan tímann. Auðvitað hlýðir maður bara þegar maður er ekki sjálfur að stjórna.

Hópurinn samanstóð af eiturhressum ofurspilurum og var mikið hlegið, frá morgni til kvölds. Vonandi verður sterkari hópur frá okkur næst sem nær betri árangri en þessi. 

Ég er samt glöð að hafa komist í sveitina því það eru forréttindi að spila fyrir klúbbinn sinn.

Allt að smella

Nú er allt að verða klárt fyrir Eyjaferðina á morgun. Ég er búin að vera að snúast í allan dag með hugann við næstu daga.

Ég fór æfingahring á Mýrinni og skaust yfir á Leirdalinn síðustu þrjár holurna þar. Allt gekk vel og vippin góð en púttin ekki alveg að detta.

Kíkti á nýju golfbúðina í Mörkinni sem er smekkfull af æðislegu dóti og forgjafarlækkandi hjálpartækjum.

Nú er ég búin að fjárfesta fyrir rúm fimmtíu þúsund til að vera boðleg í sveitina hjá GKG. Keypti mér flotta golfskó og meira að segja hvíta sem er ekki alveg minn stíll en FootJoy klassi. Daily golfbuxur svartar í Hole in One og nýtt grip á pútterinn sem er í sverara lagi.  

Fékk lánaðan fjarlægðamæli og síma til að vera með allt á hreinu. Síðast en ekki síst fjárfesti ég í eyrnatöppum en þeir eru nauðsynlegir þegar margir sofa í litlu húsi og mega ekki við að missa nætursvefn. Mikið rosalega hlakka ég til.

Haustið

Senn líður að hausti. Ég vona þó að september verði góður eins og oft hefur verið. Það fer þó að styttast í golfvertíðinni. Ég hef aldrei verið mikið fyrir að spila golf á veturna þó margir spili allt árið.

Ég fer því að huga að öðrum áhugamálum. Eitt þeirra er hjólreiðar.

Ég hef gaman af að hjóla en geri allt of lítið af því. Síðastliðinn sunnudag hjólaði ég að heiman úr vesturbæ Kópavogs,  upp í miðjan Mosfellsbæ, alls 36,5 km. Það var mjög gaman því veðrið var gott og auk þess mætti ég mörgum sem ég þekkti. Menn voru ýmist að hjóla, ganga, skokka eða "tansporta" á hjólastólnum sínum. 

Það er mun léttara en menn halda að fara um á hjóli. Lítið um hindranir og allir klárir á reglum um mætingar og þess háttar.

Ég hef ákveðið að hjóla lágmark hálftíma á dag, alla virka daga vikunnar í vetur. Vonandi verður þetta til þess að ég get farið að líta á það sem sjálfsagðan ferðamáta að fara um á hjóli en ég ætla að byrja bara rólega.

Vestmannaeyjar

Nú styttist í sveitarkeppni eldri kylfinga sem haldin verður í Vestmannaeyjum og hefst í næstu viku. Það var eitt af mínum markmiðum að ná að spila mig inn í sveit GKG. Það tókst og vonandi næst svo markmiðið að landa gullinu. Við náðum silfrinu í fyrra og bronsinu árið þar áður. Við verðum þó með sterka andstæðinga sem eru Nesklúbburinn og Golfklúbbur Reykjavíkur.

Það er búið að leigja sumarhús fyrir sveitirnar hjá GKG og kaupa fatnað á okkur. Konur í bleiku og karlar í bláu.  Við munum stilla saman strengina í keppni á okkar heimavelli á mánudaginn næsta.

Ég á von á því að þetta verði bara meiriháttar skemmtun og að ég kynnist nýju fólki úr mínum klúbbi og kannski öðrum klúbbum líka. Það á að spila æfingarhring á fimmtudeginum en við förum með Herjólfi kl 10:00 um morguninn og beint á völlinn.

Ég trúi ekki öðru en Vestamannaeyingar tjaldi öllu sínu besta og fegursta þessa helgi. Þessi völlur er mér alltaf erfiður einhverra hluta vegna.

Ég veit að ég get ekki treyst á GPS tækið mitt -GolfBuddy- þar sem ekki er búið að setja inn völlinn. Það finnst mér afar miður og finnst umboðið, Golfbúðin í Hafnarfirði, ekki vera að standa sig í stykkinu.  Það var löngu ljóst að þetta fjölmenna og skemmtilega  mót yrði haldið þarna.  

Þá er bara að nota gamla lagið á þetta og vera djarfur í sókninni.

Góða skemmtun þið sem mætið.