Særún Stefánsdóttir- minning

 

Særún Stefánsdóttir frá Raufarhöfn er látin. Útför hennar var gerð frá Bústaðakirkju 16. maí kl 13:00. Særún fæddist á Raufarhöfn 26.6. 1952 og ólst þar upp , en lést þann 26.4. s.l. á Landspítalanum.
Hún lætur eftir sig einn son Stefán Jan Sverrisson viðskiptastjóra hjá Símanum. Unnusta hans er Halla María Þorsteinsdóttir. Foreldrar hennar voru Kristjana Ósk Kristinsdóttir fiskverkakona og húsmóðir frá Hafnarfirði f. 03.06.1921 og Stefán Magnússon frá Skinnalóni á Melrakkasléttu f. 17.11.1924. Þau eru bæði látin. Systkini hennar eru: Kolbrún Stefánsdóttir framkvæmdastjóri Heyrnarhjálpar, dætur Birgitta og Brimrún Björgólfsdætur. Guðrún Stefánsdóttir starfsmaður hjá Tekjuvernd, börn Eva og Daníel Benediktsbörn, sambýlismaður er Guðni Walderhaug byggingaverkfræðingur . Magnús Stefánsson , framkvæmdastjóri og fræðslufulltrúi Marita-fræðslunnar á Íslandi og ráðgjafi. Kona hans er Kristín Rúnarsdóttir lífstílsráðgjafi og grunnskólakennari. Dætur Magnúsar og Erlu S. Ragnarsdóttur eru Milla Ósk og Vala Rún .

Það er ómögulegt að minnast Særúnar án þess að hugsa til æsku- og uppvaxtarára okkar á Raufarhöfn.  Hún ólst upp í ærslum og gleði eins og við langflest á Raufarhöfn.  Heilu kvöldin voru krakkar í slagbolta og í ýmsum útileikjum. Einnig voru baráttuleikir milli hverfa stundaðir og farið í kríueggjaleit og til berja.

Við vorum fjögur systkinin. Særún var fjörugur krakki og fór töluvert fyrir henni  er hún komst á legg. Hún var athafnasöm og  voguð. Hún var oft prílandi upp á húsþök í hverfinu og á hættuslóðum í kringum verksmiðjuhúsin og  í mjölhúsinu. 
Hún var prílandi í Höfðanum og hjólandi um allar bryggjur. Frjáls og hláturmild. 
Þá hirti hún lítt um hróp mömmu, boð eða bönn. 
Á okkar æskuheimili var mikið um söng og hún mjög söngelsk. Hún var lengi  í hljómsveit með pabba og seinna með yngri systkinum sínum og frændum. Sú hljómsveitin hét Jenný og var nokkuð vinsæl með þær tvær systur sem söngkonur og starfaði í nokkur ár.

Seinna fluttu þau svo suður til Reykjavíkur, systkini mín og systursonur og var það mikil eftirsjá fyrir mig sem sat eftir vængbrotin að segja má.  Seinna lærðu þær báðar, Guðrún og Særún, söng hjá Margréti Bóasdóttur og voru um hríð í Langholtskórnum. Á þeim árum  vann hún hjá Verkfræðistofu Sigríðar Zoega og undi vel hag sínum.  Seinna  vann hún  hjá Alþýðublaðinu sem setjari í mörg ár.  Hún keypti sér íbúð og bjó sér og syni sínum þar heimili. Hjá henni var alltaf auðsótt gisting og hún var afar umhyggjusöm gagnvart sínum ættingjum.

Síðan liðu árin og Stefán Jan flutti nánast til Raufarhafnar til ömmu sinnar og afa í Brún 14 ára gamall. Særún var áfram fyrir sunnan og fór þá að bera á heilsubresti hjá henni.  Hún bar sig ávallt vel en var þó alltaf meira og minna undir læknishendi  og barðist við ýmsa sjúkdóma. Þar kom að hún gat ekki stundað vinnu lengur. 
Hún flutti þá heim til Raufarhafnar. Þá tókust kynni með henni og Róberti Þorlákssyni og bjuggu þau saman í tíu ár. Á þeim árum náðu þær vel saman hún og Angela Ragnarsdóttir sem nú er látin og sungu þær mikið saman. Það gaf Særúnu  mikið og var það því mikið áfall er Angela lést og þá lá leiðin aftur suður á bóginn.

Særún var mjög elsk að móður okkar , sérstaklega  ljúf , blíð og umhyggjusöm og stóð við hlið hennar í blíðu og stríðu. Þegar hún veiktist flutti Særún aftur heim og sá um heimili fyrir pabba eftir að mamma varð að fara á hjúkrunarheimilið á Þórshöfn og heimsótti Særún hana eins oft og hún gat. Hún tók svo við heimili þeirra eftir þeirra dag.

Hún kom að stofnun  Raufarhafnarfélagsins enda alltaf með hugann við þann stað.

Þar sem liggja þínar rætur,
þinn er himinn, land og dröfn.
Alla daga og allar nætur
er yndislegt á Raufarhöfn. 

þessi vísa úr ljóði Aðalsteins Gíslasonar lýsa hennar viðhorfi til staðarins vel.

Hún er nú farinn í enn eitt ferðalagið og nú á vit  alheimsvitundar og almættisins.

Hún er nú umvafin englum. 
   
Sorgar og saknaðarkveðja frá stóru systir 
Kolbrún Stefánsdóttir
 

 

 

Stjórnmálaströgl

Nú styttist í Alþingiskosningar og allir ljósvakamiðlar undirlagðir af pólitík. Mjög er það nú misjafnt hversu skemmtilegt það er eða fróðlegt. Sumir þættir eru þó skemmtilegir.
Stundum þarf ég að passa mig að láta meðvirknina/samkenndina ekki taka yfir.
Ég nefni sem dæmi foringjaþáttinn á RÚV með Sturlu Jónssyni og Ylfu Mist Helgadóttur.
Svo eru aðrir sem voru mjög góðir eins og Guðmundur Franklín og Bjarni Benediktsson.
Svo voru sprettir í útvarpinu.
Ég heyrði gesti á Bylgjunni, Sóleyju Tómasdóttur og Gunnar Smára, takast á og það var bráðfyndið. Þar sagði Sóley að fylgishrun VG væri af því að þau hefðu ekki "haldið sér nógu vel saman" .
Sammála því og vona að þau taki nú upp þann ágæta sið í framtíðinni.
Já margt er skrýtið og skemmtilegt.

Það er þó ekki allt fyrirséð þegar fólk fer út í pólitík eins og þessi dæmi sýna:

Guðmundur Franklín stofnaði flokk- Hægri græna. Hann var í framboði en var svo bannað að kjósa.

Sturla Jónsson varð flokkur en bauð ekki fram í sínu kjördæmi og getur því ekki kosið sinn flokk.

Sjálf er ég ekki í framboði núna þar sem flokkurinn minn er dauður og því get ég ekki kosið hann.
 
Vona bara að við fáum nú ábyrga stjórn sem verði til gæfu fyrir land og þjóð.   

Vorið

Nú styttist í vorið og grænar grundir.

Ég hlakka mikið til sumarsins og vona að mér gangi vel að bæta golfið mitt.

Nú er ég að gera mig klára fyrir Floridaferð og þar á að æfa og bæta fyrir afburða lélega ástundun í vetur hvað varðar golf, en blakið var það sem fékk athyglina í vetur.
Ég fór meira að segja í æfingatíma hjá Þrótti Reykjavík og eins hjá HK þriðju deild, en hef ekki ákveðið hvað ég geri næsta vetur. Ég klára alla vega með Víkingi á Öldungamótinu í vor.

Í sumar ætla ég að hafa annað markmið en undanfarin ár. Ég ætla að hugsa meira um að hafa gaman af leiknum en að vinna. Ég ætla heldur ekki að gleyma mér í pælingum um tæknileg atriði og skýringar á mistökum. Það stelur athygli frá leiknum.

Forgjafarmarkið verður þó óbreytt 10+. 

Það hafa nokkrir aðilar skorað á mig og ég er komin með lista yfir aðila sem ég tek hring með í sumar og það er mjög skemmtileg tilhugsun.

Þar má nefna Arnþór Pálsson, Ágúst Húbertsson, Atla Ágústsson, Hjálmar Jónsson, Tómas Hallgrímsson, Lovísu Sigurðardóttur, Guðrúnu Stefánsdóttur, Stefán Jan, Ingimar Sigurðsson, Guðna Walderhaug og fleiri og fleiri. Ef ég verð heppin þá næ ég kannski að spila hring við golfdrottningarnar í GKG en það kemur bara í ljós.

Vona að fleiri bætist á listann því það er líka gaman að kynnast nýju fólki.  

En Florida kallar og ég er á leiðinni.... 
Sjáumst á vellinum. 

 

Hvaðan koma fordómarnir

Maður sem lyktaði eins og bruggverksmiðja kom inn á Subway og settist við hliðina á presti.
Bindið á manninum var drullugt, andlitið allt út í rauðum varalit.
Hálffull ginflaska stóð út úr vasanum á rifna jakkanum hans.
Hann opnaði dagblað og byrjaði að lesa.
Eftir nokkrar mínútur snýr maðurinn sér að prestinum og spyr "heyrðu faðir, hvað veldur liðagigt" ?.
"Herra minn, henni veldur of mikið næturlíf, að vera með ódýrum og rugluðum konum, of mikið alkahól og fyrirlitning á náunganum."
"Ég er svo aldeilis hissa" sagði hálffulli maðurinn og hélt síðan áfram að lesa dagbaðið.
Presturinn fór að hugsa um hvað hann hefði sagt við manninn og ákvað að biðjast fyrirgefningar.
"Ég biðst afsökunar, ég ætlaði ekki að vera ruddalegur, hvað hefurðu annars haft liðagigt lengi" spurði presturinn.
"Ég er ekki með liðagigt, ég var að lesa að páfinn hefði hana" svaraðu maðurinn.

Nýr tónn í kirkjunnar mönnum

Nú árið er liðið og allt gott með það. Það er nú gangur lífsins. Mannfólkið samt við sig með sínar hefðir og kreddur og það á þá við mig líka. Það er t.d hefð hjá okkur, dætrum mínum og pabba þeirra, að fara saman í messu á aðfangadagskvöld, þó ekki alltaf í sömu kirkjuna.

Í ár fórum við í Bústaðakirkju. Þar fóru stórfrændur míns fyrrverandi á kostum, þeir séra Pálmi Matthíasson sem messaði og stórtenórinn Kristján Jóhannsson sem söng. Báðir brilleruðu.

Sr.Pálmi lagði einmitt út af hefðum í sínu ávarpi og hve það hefði haldist um aldir, að viðhalda því sem gott er og gagnlegt. Hann talaði líka um að láta ekki minnihlutann ráða með því að sitja sjálfur heima og hafast ekki að eða hafa ekki skoðun. 

 Á Gamlársdag fór ég ein í Bústaðakirkjuna og það var mjög góð messa. Sr. Pálmi gerði grín að stefnu " Besta flokksins " og jafnvel að litlu óháðu framboðunum sem ætluðu að breyta heiminum en breyttu engu. Hann talaði enn um þá óhæfu að láta örfáa einstaklinga með sérskoðanir ráða, t.d. því að annarra manna börn mættu ekki koma í kirkjuna og var þar líklega að vísa til nýlegrar "leikskólakrísu" um kirkjuferðir skólabarnanna. Hann gat þess að Eiríkur Jóhannsson frá Raufarhöfn, nú prestur í Hruna, myndi starfa í sókninni næstu 2 mán. meðan hann færi sjálfur til Ameríku í leyfi.

Sr. Pálmi virðist hafa breyst úr brosandi elskurríkum guðsmanni í harðan og ákveðinn baráttumann fyrir kirkjunni og óyggjandi valdi hennar. Einnig fyrir óbreyttu stjórnmálakerfi fjórflokksins og fastheldni á reglur og siði. Mér kom í hug hvort þetta væri lína nýja biskupsins. 

Í dag, Nýársdag ,mætti ég enn á ný í þessa ágætu kirkju og nú til að hlýða á Óttar Guðmundsson lækni ræða um trúna og tilgang hennar, væri hann nokkur. Hann ræddi t.d. um forfeður okkar og vísaði til breytinga á viðhorfi til þeirra í gegnum tímans rás. Þetta var stórskemmtilegur fyrirlestur og ég sá að séra Eiríkur hló og skemmti sér við altarið eins og við hin í kirkjunni, en hann var svona " starfsmaður í þjálfun" áður en hann tekur við keflinu. Það var yndislegt að sjá hann í þessari fallegu kirkju og óska ég honum velfarnaðar í vandasömu starfi.

Eitt fannst mér þó heldur lakara en ég er vön en það er að engin messuskrá lá frammi. Það hefur viðgengist í  Kópavogskirkju og sjálfsagt víðar, en það er mjög hvetjandi til að fólk taki þátt í söng og messusvörum eins og vera ber. Annars er ég mjög ánægð með andlegt fóður þessi jólin og þakka fyrir mig. 

Endalausar afsakanir

Nú er farið yfir eitt og annað sem á dagana dreif á þessu ári sem senn er horfið á braut. Markmið voru sett og svona upp og ofan hvernig gekk að ná þeim.
Golfmarkmiðið fór ótrúlega úr böndunum. Ég náði nú að verja titilinn sem klúbbmeistari eldri kvenna í lægri forgjafarflokki en það var nú bara hundaheppni. Ég var að spila svo illa að ég hækkaði þrjá daga í röð í forgjöf.
En ef ég greini þetta þá var það þannig að þó ég væri að slá betur og beinna en oftast áður þá var það á kostnað lengdarinnar og munaði uþb  30-50 metrum á því sem ég hef verið að gera undanfarin ár. Það sem fór svona bölvanlega með forgjöfina voru púttin. Stutta spilið ágætt svo sem nema púttin. Oftast voru jafnmörg pútt og brautarhögg og stundum fleiri.
Þó ég væri ánægð með mig og mörg frábær högg, þá fór þetta mjög í taugarnar á mér. Ég get alveg viðurkennt , af því þetta er nú uppgjör, að ég fór allan geðvonskuhring golfarans og það nokkrum sinnum. Eins og sjá má á myndinni þá fann ég hann ekki upp heldur er þetta líklega eitthvað sem margir golfarar fara í gegnum af og til. 

Ég var með ýmsar afsakanir eins og að ég þyrfti að :
Fara til kennara og æfa nýja sveiflu.
Fara að stunda nýtt sport. 
Fá mér nýjar kylfur.
Ég væri að nota ónýta bolta. 
Ég ætti bara að hætta og aldrei að spila framar.
En óðara bráði af mér og ég tilbúin í næsta leik.

Það eru ekki vandræði að setja sér markmið fyrir árið 2013 í golfinu. Gömlu markmiðin um 10 í forgjöf standa enn. Pínu vandamál að hafa ekki fastan makker til að spila við, upp á forgjafarskráningu, en það hlýtur að reddast.
Allavega ætla ég að eiga gott golfár, ef heilsan leyfir, en það er víst útilokað að nota hana sem afsökun " so far" . Ég hlakka svo til að byrja aftur.
Góðar stundir og sjáumst á golfvellinum, ágætu golfarar.

Trú

Gleðileg jól ágætu bloggvinir og megi nýja árið færa okkur lausnir og leiki, gleði og gæfu, ást og árangur.

Trú.

Ég trúi á ást og yndi,
en ekki á myrkrið kalt,
ég trúi á leik í lyndi,
á lífið sem sigrar allt.

Ég trúi á okkar æsku,
og öldungsins viskubrunn,
ég trúi á tryggð og gæsku,
á traustan og sterkan grunn.

Ég trúi á mannsins mildi,
þann mátt sem svo fagur er,
ég trúi á göfug gildi,
hið góða sem býr í mér.

(e.Kristján Hreinsson)

Námsörðugleikar

Ungur drengur var í vandræðum með stærðfræði en klár í öllu öðru.
Foreldrarnir reyndu allt, aukatíma, einkakennslu og fleira en ekkert dugði. 

 Loks prófuðu þau kaþólskan skóla, nunnur og allan þann pakka.
Þegar drengurinn kom heim að loknum fyrsta degi, gekk hann rakleitt inn í herbergi sitt. Í tvo tíma grúfði hann sig yfir stærðfræðibækur, kom fram til að borða og fór svo aftur að læra. Svona gekk þetta alveg fram að fyrstu prófum. 

 Eftir prófin kom hann heim, lagði umslag á borðið og fór inn í herbergi sitt.
Forvitin opnaði móðirin umslagið, með blöndu af eftirvæntingu og kvíða. Á bréfinu við Stærðfræði, stóð stórt “A”. Ofsakát þustu foreldrarnir inn í herbergi drengsins. 

 Hvað olli þessum straumhvörfum? “Voru það nunnurnar” spurðu þau.
“Nei. Mér var ljóst frá fyrsta degi í skólanum, að ég þyrfti að taka mig verulega á” sagði drengurinn. “Hvernig stóð á því” spurði móðirin.

“Þegar ég gekk inn í anddyrið og sá gaurinn sem var negldur á plúsmerkið, vissi ég að þau tóku stærðfræðina mjög alvarlega í þessum skóla...

Draumaferð til Valladolid

 

Júlímánuður er nú liðinn en skilur eftir margar góðar minningar. Þar er helst að nefna ferðalag mitt til Valladolid á Spáni. Þetta er mikil iðnaðarborg og einkum er bílaiðnaðurinn öflugur skilst mér. Þar býr um hálf milljón manna. Þangað er ég búin að vera að stefna í langan tíma. Stundum bara átt eftir að kaupa flugmiðann en alltaf eitthvað komið upp sem hindraði mig.
Friðþjófur Friðþjófsson frændi minn hefur búið þarna í yfir fjörutíu ár. Það var auðvitað mest gaman að hitta þau hjónin og Viki dóttir þeirra.
Síðan hafði ég gaman af að reyna mig í að ferðast ein á ókunnum slóðum og sjá hvernig mér reiddi af. Spánverjar eru nú ekki mikið að tala önnur tungumál en spænskuna svo þetta var svolítið lotto varðandi þá hlið málsins.
Ég flaug á Madrid með Icelandair í beinu flugi. Þaðan tók ég hraðlest niður í miðbæinn og tók rútu til Valladolid. Eftir vikudvöl fór ég heim. Ég tók rútu til Barcelona, sem er mín uppáhaldsborg í Evrópu, leigubíl upp á völl sem var ca 20 mín og flaug svo heim á vegum Iceland Express en í vél frá Tékknesku flugfélagi. Síðan tók ég rútu heim "Airport Express" og fór úr í Hamraborginni og labbaði heim kl. 5 um nótt í himnesku veðri. Hitinn á Spáni var um 34° og sól og því gott að koma í svalara loft hér heima. 
Ég var heppin hvað allt gekk vel og var hvorki bitin af flugum eða brennd af sólinni. Þetta væri ég meira en til í að gera aftur og aldrei að vita nema ég endurtaki þetta eins eða með öðrum leiðum. Allt veltur á framboði og verðlagi flugfélaganna sem er greinilega mjög misjafnt. Flug út til Madrid kostaði 67000,isk - en flugið heim 27000,-isk  en við það bætist rútan upp á 8000,- isk  og leigubíll upp á 5000,- isk. Rútuferðin tók 10,5 klst en var ótrúlega þægileg. Mikið pláss, góð sæti, loftkæling og gardínur til að depra sólina. Rútuferðin hingað heim frá flugvellinum var um 2300,- isk. Ef ég hefði keypt far til baka frá Madrid með Icelandair, sem hefði verið best, hefði það kostað 106,000,-isk ,þannig að það virðist mikil eftirspurn eftir flugi til Íslands allavega frá Spáni.   

Trölli 2012

Nú styttist í 37. Öldungamótið í blaki. Öldungamótin eru hápunktur vetrarins fyrir blakara. Þar koma saman nánast öll lið á landinu. Mótið verður haldið á Siglufirði í ár og kallast Trölli.

Áætlað er að nú mæti 146 lið en voru 125 í Vestmannaeyjum í fyrra.  Kvennaliðin núna eru 100 og þar af 3 öðlingalið. Karlaliðin eru 46 og þar af 2 öðlingalið og 4 ljúflingalið. Blakíþróttin hefur verið að sækja mikið á undanfarið eins og sjá má af þessum tölum. Sérstaklega hjá kvenfólkinu. Það er víst orðið erfitt að komast í lið.

Mótið spannar ekki bara Siglufjörð heldur líka Ólafsfjörð og Dalvík  og verður haldið dagana 28.-30.apríl 2012. Spilað verður á 9 völlum: 3 völlum í íþróttamiðstöð hvers bæjarkjarna þar sem sundlaug og þreksalur er í sömu byggingu.

Það verður bara gaman að koma norður og hitta gamla og nýja félaga úr þessu sporti. Það verður líka gaman að keppa og horfa á aðra keppa.

Ég byrjaði aftur í blaki í haust eftir nokkurra ára hlé og spila með Víkingskonum. Við erum skráðar í 8. og 10. deild.  Við erum flestar komnar á þokkalegan aldur og er meðalaldurinn um 60 ár. Sumar hafa spila í áratugi en aðrar nýrri í íþróttinni. 

Ég reyni að halda metnaði í skefjum þar sem ég er í 10 deild og því ekki raunhæft að vera með einhverjar rosa væntingar í sambandi við sigra og árangur, annan en þann að verða sér ekki til skammar og passa sína stöðu.
Ég spila ýmist "kant" eða " miðju" og finnst báðar stöður skemmtilegar en nýt mín betur í miðjustöðunni. Dætur mínar eru báðar í blaki og spila nú með Fylki en voru áður í Raufarhafnarliðinu sem myndin hér að ofan er af. Ég hef  fylgst með Fylkisliðinu af miklum áhuga í vetur. Þær spila báðar miðjustöðu og ég reyni að læra af þeim.

Áfram Víkingur  Áfram Fylkir